Al een tijdje liep ik rond met het idee dat het fijn zou zijn als er een plek zou zijn waar ik soms mijn gedachte spinsels kwijt zou kunnen. Van me af schrijven, als een dagboekje maar dan wel digitaal want dat geschrijf in boekjes is niks voor mij. Eufloria vond ik een gekke plek om het op te schrijven, want dat is toch ook zakelijk en dat gaat toch eigenlijk alleen over ‘groene’ dingen? En toen dacht ik uiteindelijk: ‘nee nee nee Merel, maak het jezelf nou niet zo moeilijk. Ga gewoon schrijven’. Nou voortaan gaat dus een heel klein stukje op deze hele website over random gedachten spinsels van mij (Merel), want ja Ruud heeft hier 0 behoefte aan.

HSP. Oftewel hooggevoeligheid/hoogsensitiviteit. Ik was 20 toen ik instroomde in het tweede leerjaar van de lerarenopleiding aardrijkskunde toen een nieuw klasgenootje (nu nog steeds een vriendin) tegen mij zei ‘jij bent echt een HSP’er of niet?’. ‘uh wat ben ik?’ antwoordde ik. Vervolgens ben ik het thuis eens gaan googelen en ik herkende mezelf direct in het beeld van een HSP’er. Vervolgens heb ik er nooit écht iets mee gedaan. Achteraf gezien was het wellicht verstandig geweest om mezelf er eens meer in te verdiepen zodat ik de vuilkuilen waar een HSP’er tegen aan loopt wat beter had kunnen tackelen. Inmiddels heb ook wel een redelijk antwoord op waarom ik dat toen niet heb gedaan, maar daarover vertel ik later meer.

Op dit moment volg ik een traject bij het rughuis in Eindhoven. Daar word ik multidisciplinair geholpen met mijn rug/bil/been klachten. Dat betekend ook dat ik één keer in de week praat met een psycholoog. Man oh man, wat is dit intens. De eerste weken hebben we het gehad over wat de pijn met mij als mens doet, hoe het mij, maar ook mijn leven heeft veranderd. Sinds 3 weken heb ik volledig open kaart gespeeld. We hadden het over filters, prikkelverwerking en dat soort dingen. Na lang twijfelen gooide ik eruit ‘ik denk niet dat ik een HSP’er ben, maar autistisch’. There, I said it! We zijn nu 3 weken verder en ik heb er al veel over gesproken bij het rughuis, dat vind ik heel fijn en zij gaan mij ook verder helpen om het traject op te starten om het daadwerkelijk te onderzoeken. Hoe dan ook, hulp gaat er komen.

Zolang niks ‘officieel’ is wil ik er niet te veel over zeggen. Het is op dit moment in mijn hoofd ook allemaal nog wat drukker dan in normaal. Maar het voelt goed om nu naar 2 jaar rond gelopen te hebben met dit gevoel het eruit te hebben gegooid. De laatste tijd ben ik wat meer autistische vrouwen gaan volgen op Instagram. Dat vind ik super fijn omdat ik heel vaak dingen herken van mezelf, maar ook omdat ik leer hoe het ook anders kan. Zo vind ik mezelf opeens helemaal niet meer ‘raar’ omdat ik op een standaard dag een moment (een aantal uur) voor mezelf nodig heb. Het liefst een uur of twee, in bed, in het donker.